~ Be sure Your sin will find You out ~

Επιδόθηκα στα 7 θανάσιμα αμαρτήματα δίχως δεύτερη σκέψη. Ποιος μπορούσε να με σταματήσει? Ποιος θα μπορούσε να έχει άλλωστε αυτή τη δύναμη.

Γούσταρα τα πρωινά μου να τα περάσω αγκαλιά με την πετσέτα μου, ξάπλα στην καυτή άμμο, στο ένα χέρι το baby oil και στο άλλο το κινητό. Αγναντεύοντας τη θάλασσα και μετρώντας χαλίκια.

Γούσταρα να τεμπελιάσω, να φάω μέχρι σκασμού και απλά να πάω στο δωμάτιο μου, να βγω στο μπαλκόνι να ξεφουσκώσω απολαμβάνοντας τη θέα που μου προσφερόταν + ένα τσιγάρο και μετά γρήγορα για ύπνο με την κουβερτούλα μου. (σημ. το κλιματιστικό στους 20^οC)

Γούσταρα να ξυπνήσω και να πιω τον καφέ μου στην πισίνα (άσχετα αν τις περ/ρες φορές πλατζούριζα μόνο τα πόδια μου). Απαραίτητο για να ξυπνήσω μια γρήγορα παρτίδα Κουμ-Καν.

Δεν έχω ενοχές που δεν πρόλαβα να ζήσω αυτά που με επιμονή με τραβολόγαγαν να ζήσω. Ομολογώ πως βαριέμαι αυτό το πέρα-δώθε σε κάθε καλοκαιρινή εξόρμηση. Να πας εκεί, να δεις αυτό, να φωτογραφίσεις εκείνο και εκείνο, να δοκιμάσεις το ποτό και το φαγητό του τάδε μαγαζιού, να αγοράσεις κι αυτό και πάει λέγοντας.

Πήγα, είδα αυτά που ήθελα να δω, μου ‘φυγε η πίστη να περπατάω στα πέτρινα δρομάκια της παλιάς πόλης και να κόβω βόλτες σε στενάκια, ανηφορίτσες – κατηφορίτσες.

Απήυδησα να ακούω ξένες γλώσσες, σιχάθηκα να βλέπω κορμιά κάτασπρα σαν γάλα, κατακόκκινες μύτες, κατάξανθα μαλλιά και γαλάζια μάτια.

Με ενόχλησε που ο φραπέ έκανε 2.10€ και ένα ποτηράκι τσάι 1.90€. Με τσάντισε που ενώ έβρισκα ασύρματα δίκτυα, ήταν όλα κλειδωμένα. Έκλαψα που από την τρελή υγρασία της περιοχής,  μου χάλασε για ακόμα μια φορά το πληκτρολόγιο του laptop. Lost ήθελα; Καλά να πάθω.

Στεναχωρήθηκα που πάντα έτρωγα ένα πιάτο φαί ενώ κάποιος άλλος έφτανε μέχρι το τέταρτο + γλυκό + φρούτο. Χάρηκα πάντως που το menu κάθε βραδύ περιελάμβανε ζυμαρικό και έναν τέλειο κιμά!!

Με πιασε η καρδιά μου όταν αντίκρυσα τις νεροτσουλήθρες, παρακάλαγα να μείνω και τις 4 ώρες (είχαμε και μια διωρία) στην πισίνα που κόζαρα με το που μπήκαμε στο πάρκο. Είχε και τεχνητά κυματάκια, οπότε μια χαρά. Παραμάσχαλα το must σωσιβιάκι-κουλούρα και have fun, μέχρι πτώσης.

Αλλά πως; να πάω στο μεγαλύτερο νεροτσουληθρομάνι και να μη δοκιμάσω τα παιχνίδια του; το καθήκον με κάλεσε. Ή θα στραμπούλαγα κανά ποδάρι ή θα ξερενόμουν στο γέλιο. Το αποτέλεσμα; Να ουρλιάζω σαν κακομαθημένο μυξιάρικο “Κι άλλοοοοο, κι άλλοοοοο”.

Επίσης τσακώθηκα με τον εαυτό μου.. Πάντα, τέτοια εποχή, κυρίως σε διακοπές, κυρίως όταν είμαι μακριά από το σπίτι μου παθαίνω τα απίστευτα. Χτυπάω, ματώνω, με πιάνουν τα αυτιά μου, τα μάτια μου. Διαολίζομαι. Φέτος το καλοκαίρι αυτό, ήθελε αλλεργία από baby oil. Κάποιος ξεφώνισε πως σου κάνει τέλειο μαύρισμα. Το μαύρισμα το έκανε, αλλά μαζί με αυτό έφερε στην επιφάνεια και κάτι σπιθουράκια ΝΑ!!

En fin…

Όσα δεν έκανα, δεν πρόλαβα, δεν άντεξα, θα ‘ναι στη λίστα για το επόμενο καλοκαίρι.. προς το παρόν παρατηρώ πόσο αταίριαστη μοιάζω εγώ και το μαυρισμένο μου σώμα, στην Αθήνα.. © Mixahl

…και ο πόθος σου

Όλα ξεκίνησαν αθώα. Ένα από τα μεσημέρια του ’97, στο εξοχικό, όπου η μικρή Εύη, ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, ψάχνει τρόπους να σκοτώσει την πλήξη της.

Να παίξει με τα lego της δεν ήθελε, ώσπου να τα βγάλει από τη θέση τους θα είχε κάνει τέτοια φασαρία που το μόνο που θα κατάφερνε θα ‘ταν να φάει ξύλο. Να πάει βόλτα στον κήπο, το βαριόταν, τι συγκλονιστικό, θα τράβαγε πάλι φωτογραφίες τη θάλασσα και τα λουλούδια μέχρι το φιλμ να τελειώσει, άρα θα ‘τρωγε πάλι ξύλο.

Οι ώρες περνούσαν, και το βλέμμα της στράφηκε στον υπολογιστή του μπαμπά. Αυτός ο ήχος που έκανε ο σκληρός πάντα την τσάντιζε. Ειδικά τα βράδια που ο πατέρας της ξενυχτούσε και εκείνη μετα βίας προσπαθούσε να κοιμηθεί.

Σηκώθηκε, βεβαιώθηκε πως όλα είναι under control και ξεκίνησε το ταξίδι της στο μαγικό κόσμο των windows (95) αν θυμάμαι καλά.

Για να μη πολυλογώ (όχι τπτ άλλο μετά θα βαριέμαι να ξαναδιαβάσω ότι έγραψα) έπειτα από λίγη ώρα το χέρι της βρισκόταν ήδη καρφωμένο στο ποντίκι και τα μάτια της προσπαθούσαν να καταλάβουν τι είναι όλοι αυτοί οι αριθμοί, αυτά τα διαφορετικά σχεδιάκια (το μόνο που ξεχώριζε ήταν η καρδούλα και το τριφύλλι) και τα χρώματα που ήταν μόνο μαύρο/κόκκινο.

Μα και βέβαια είχε ανακαλύψει την Πασιέντζα!! Μαζί με αυτήν και τις Κυψέλες και τις Κούπες και την Αράχνη Πασιέντζα.

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

Τα χρόνια πέρασαν λοιπόν. Συνήθιζα να βλέπω τη γιαγιά και τον παππού να στήνουν ένα πράσινο πανί και με κάθε ευκαιρία να παίζουν. Παρακαλούσα να με μάθουν. Στάθηκε η γιαγιά απ’όσο θυμάμαι ένα μεσημέρι δίπλα μου (τότε στα Σελήνια) και με ξεκίνησε με Ξερή. Γράφαμε και πόντους σε ένα χαρτί. Στα 10 μου έφτασα να είμαι άσσος στο Θανάση, στο Κουμ-Καν και στη Μπιρίμπα.

Πέρσυ καλοκαίρι τώρα, ρήμαξα κάθε έννοια του όρου Θανάση. Μόνο και μόνο για την πλάκα μας, 3 κορίτσια, μοιράζαμε όλη την τράπουλα και προσπαθούσαμε να βγούμε κρατώντας τα λιγότερα φύλλα. Μη ρωτήσετε πως, άμα έχεις καλή θέληση και καφέ στο σπίτι όλα τα μπορείς!!

Φέτος τα πράγματα δυσκόλεψαν. Μετά τη Δηλωτή, την 21, την 31 (και πάει λέγοντας) μας κόλλησε ο ιός του Πόκερ. Άτιμο πράγμα, μείνετε μακριά από αυτό όσοι δεν ασχολείστε.

Μαϊος του ’09. Η παρέα μιλάει για το παιχνίδι Texas HoldEm Poker, και η γνωστή ως χαρτόμουτρο Εύη, μπαίνει στο τριπάκι να το γνωρίσει. Η πρώτη επαφή “πάρ’ τ’αυγό και κούρευτο”, κοινώς “3 λαλούν και 2 χορεύουν”.

Άμα το ‘χεις όμως μέσα σου μέσα σε 3 μήνες γίνεσαι ξεφτέρι (μαμά, συγνώμη που δεν διάβαζα και τα μαθηματικά μου έτσι). Οι όροι πολλοί και δυσκολονόητοι στην αρχή. Να ‘ναι καλά βέβαια τα 10ωρα που χτύπαγα πάνω από την οθόνη μέχρι να καταλάβω τι είναι το flush και το κέντα flush!!

Για να μη παρεξήγησουμε λοιπόν κάποια πράγματα, δεν υποφέρω από το πρόβλημα του τζόγου ούτε είμαι εξαρτημένη σε σημείο να μην πηγαίνω για κατούρημα ή να μην τρώω επειδή παίζω. Δεν είναι χάσιμο χρόνου από τη δουλειά μου, ούτε όμως και από τις σπουδές μου. Μια χαρά τα προλαβαίνω όλα και τα κάνω. Το σημαντικότερο : δεν παίζω για να ξεχρεώσω χρέη μου (thank God, I don’t have), ούτε δανείζομαι για να παίξω γιατί πολύ απλά παίζω με κάτι ανούσια πραγματάκια που λέγονται chips, και είναι ΨΕΥΤΙΚΑ!!

Αυτά είχα να πω, γιατί πολλοί «άλλα βλέπουν τα ματάκια μου και άλλα ακούν τα αυτάκια μου». Το μόνο που περιμένω να μάθω είναι αν είστε και εσείς της ίδιας συνομοταξίας με την πάρτυ μου και αν έχετε στα υπόψιν και κανά άλλο παιχνίδι με τράπουλα να μάθω!!!

Τι γνωρίζεις από το τίποτα του λίγου μου, αν όχι το ίδιο?

Μη με ρωτάς. Σου απάντησα.

Αγνοείς τα πάντα και νομίζεις πως γνωρίζεις το παν.

Αυτό σε κάνει ανόητο.

Αυτό σε κάνει άνθρωπο.

….

Θα σου δώσω μια γεύση.

Αδιαφορώ για το αν δουλεύεις ή αν κοιμάσαι.

Αδιαφορώ για το αν σε ζαλίζω ή σε κουράζω.

Πιθανό να μιλώ με τις ώρες για μένα όσο και να σιωπώ ακούγοντας εσένα να μιλάς για σένα.

Αναπνέω με θόρυβο όταν σε αισθάνομαι κοντά απλά για να σε παραπλανήσω. Να μην ακούσεις τίποτα από μένα και καταλάβεις πως αυτό που πραγματικά είμαι είναι τόσο γεμάτο που σου είναι αδύνατο να το δεις. Ακόμα και κενό να είναι θυμίζει την ιστορία του βασιλιά και του ράφτη. Θα σε πείθω πως είναι απο κόκκινο βελούδο και πανέμορφο όσο κι εσύ.
Κι όταν όλα σωπάσουν και μείνεις εσύ να κοιτάζεις με απορία ή και θαυμασμό θα σου γελάσω και θα σου φύγω.
Γιατί απλά δε θα 'χω τίποτα άλλο να κάνω.

Κράτα σημειώσεις.

Καπνίζω αργά, πάντα στριφτά αλλά δεν ξέρω να στρίβω.
Ούτε και θα μάθω ποτέ. Αδιάφορο κατόρθωμα.
Δεν ανταλλάσσω την ηδονή του να σε βλέπω να το κάνεις εσύ για μένα.
Να νοιώθω το σάλιο σου στον καπνό και στο στόμα μου για ώρα.
Κι εσύ να το αγνοείς. Να μην ξέρεις πως σε φιλώ αργά και σε νοιώθω για ώρες (ίσως στιγμές να ναι) ολόκληρες.

Μιλώ αόριστα διότι σκέφτομαι κι αόριστα.

Αδιάφορο επίσης αν καταλαβαίνεις ή όχι.

Μη θυμώνεις.

Μάθε ν' ακούς.

Μάθε να μαθαίνεις εμένα.

…….

Δεν ξεπουλιέμαι κι ούτε πρόκειται.

Σε δέκα χρόνια θα μιλώ το ίδιο αβίαστα και θα αφήνω να με γαμάνε αόριστα ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Πολύ απλά διότι εγώ κερδίζω οργασμό συναισθημάτων – θετικά ή αρνητικά-.

Πίνω μέχρι να συρθώ στο πάτωμα και αφήνω τον οποιοδήποτε να με δει.
να ντραπώ για ΤΙ?
Παρά μόνο για τη μικρότητα σου που ίσως αγαπήσω.

Σσσσςς….Κραυγάζω τώρα.

Χαμόγελο.

Και τσιγάρο σου.

Η πλειονότητα των ανθρώπων συνηθίζει να κρύβει μερικά από τα μυστικά της. Αναφέρομαι σε μυστικά που είναι απτά, τα πιάνεις και τα κρατάς σφιχτά στα χέρια σου, έχοντας στο μυαλό χιλιάδες αναμνήσεις. Αντικείμενα ή έγγραφα χωμένα σε συρτάρια και σε ντουλάπες. Φωτογραφίες ή ακόμα και κασσέτες ηχητικές. Παιδικά αντικείμενα που ακόμα κι αν οι ίδιοι οι άνθρωποι μεγάλωσαν δεν δέχτηκαν να τα δουν ποτέ σε κάποιον κάδο σκουπιδιών. Παλιά πολυφορεμένα ρούχα, ακόμα και παπούτσια.

[Αφορμή για αυτό το ποστ μου έδωσε μια καλή φίλη, που μέχρι σήμερα συνεχίζει ακάθεκτη να κρατάει ερωτικές γεμάτες συγνώμες κάρτες από τον καλό της. 6 ολόκληρα χρόνια πέρασαν από την παιδική τους ηλικία, ακόμα και τώρα που μεγάλωσε περιμένει πως και πως να βάλει στο κουτάκι της και την επόμενη.]

Γύρισα σπίτι και έψαξα τα δικά μου πράγματα. Ήξερα πολύ καλά που θα τα βρω. Ένα μεγάλο κουτί στο τελευταίο συρτάρι του γραφείου. Καλά κλεισμένο με χιλιάδες πράγματα μέσα.

Πήρα την απόφαση να το ανοίξω ξανά. Φάτσα κάρτα μια λαστιχένια μπάλα με ένα λαμπάκι στο εσωτερικό της. 2 χρόνια και συνεχίζει να ανάβει σε κάθε της κούνημα.

Ένα πάκο με χαρτιά, παλιά, μισοσκισμένα, από την εποχή του γυμνασίου. Ραβασάκια και μη, σκονάκια και στίχοι. Ολόκληρα doc από συζητήσεις με τα κορίτσια. Το πρόγραμμα του σχολείου, του φροντηστηρίου.. Τα πάντα!!!

Συν τοις άλλοις βρέθηκαν και 3 γράμματα με παραλήπτη τον Αι Βασίλη. Απίστευτο κι όμως αληθινό.

Επίσης ένας φάκελος με αλληλογραφία. Και χρονιάρες παιδικές κάρτες.

2 κρίκοι γεμάτοι από καπάκια κάθε αναψυκτικού.. Στο ένα μαζεμένα όλα τα ‘Ε’ και στο άλλο όσα ‘Γ’ τύχαινα. Ήμουν κωλόφαρδη τότε. Τώρα το έκοψα το hobby.

Το ημέρολογιο της 2^ας Λυκείου. Όχι δικό μου. Άνηκε σε 4 κορίτσια, μαζί και εγώ. Μπήκα στο πειρασμό να το διαβάσω ξανά, τα ήξερα όλα απ’έξω. Δάκρυα και χαμόγελα. Είμασταν παιδιά, είμασταν καλή γενιά, θέλαμε και εμείς το καλύτερο για εμάς. Είχαμε κολλήσει φωτογραφίες. Από εκδρομές, από πάρτυ, από το προαύλιο και το αμφιθέατρο, αστείες γκριμάτσες μας, καλοκαιρινές μας διακοπές.. Λέγαμε πως έχουμε ακόμα να χρόνο και μετά καθησιό. Πως πέρασε έτσι ο καιρός..

Βρήκα το άλλο ημέρολογιο, το προσωπικό. Ή αλλιώς της σχέσης. Χοντρό εξώφυλλο με 6 μεγάλους αριθμούς. 18-11-04. 3 χρόνια γραμμένα σε 100 φύλλα. Ο τελευταίος χρόνος ακόμα δεν έχει καταγραφεί.

5 αναπτήρες από διάφορα μαγαζία διάσπαρτοι, ένα τασάκι σπασμένο από την 1^η φορά στο Ποσειδώνιο. Τότε που ήταν ο Πλούταρχος και ένα prince τσιγάρο. Ένα κουτάκι με μερικά ροδοπέταλλα και ένα γράμμα συγνώμης. Άλλο ένα τσαλακωμένο πιο δίπλα, κι άλλα δυο πιο κάτω. Όσοι από τα παιδιά μου έκαναν μαλακίες, ζήταγαν συγχώρεση μέσω μιας κόλλας χαρτιού. Χαχα, σκασμένα.. Ούτε που το θυμάστε πλέον.

4 album με φωτογραφίες, και με τα παιδιά και με την οικογένεια, τα υπόλοιπα (15) βρίσκονται σε ειδικό ντουλαπάκι μαζί με βιντεοκασσέτες τρέλας και μαλακίας. Who cares, να μαστε καλά όλοι.. Άλλο ένα private album με στιγμές έρωτα και πάθους. ΧΑ! Δεν ήξερα πως το έχω εδώ μέσα.

Στη ντουλάπα συνεχίζω να κρατάω 3 τριαντάφυλλα, 2 ετών, τυλιγμένα σε αλουμινόχαρτο. Και σχολικά βιβλία. Ξεχωρίζει των αρχαίων και της ιστορίας. Επίσης βρίσκονται και 2 μπουκάλια absolut vodka, άδεια βέβαια!!

Από ρούχα έχω κρατήσει της βάφτισης μου, λένε είναι γρουσουζιά να τα πετάξεις ή να τα δώσεις σε άλλον. Βέβαια ποτέ δεν κατάλαβα για ποιον λόγο μου φόρεσαν μπλε πριν μπω στην κολυμπήθρα και ροζ αφού βγήκα. ΝΤΙΤΟ? Καμία διευκόλυνση? Δεν έτυχε να σε ρωτήσω ποτέ.

Επίσης ένα ζευγάρι άσπρα καλοκαιρινά γοβάκια.. Ποτέ δεν κατάφερα να τα φορέσω. Μια το ξέχναγα, μια λυπόμουν τα πόδια μου πάνω σε τόσο ψηλό τακούνι.

Αυτά κι άλλα πολλά, λέω να μην το συνεχίσω θα με πάρει σελίδες. Αφήνω σε εσάς τη συνέχεια, περιμένω να ακούσω μερικά από τα κρυμένα σας μυστικά.. Ίσως το πιο πρωτότυπο που νομίζετε. Εμείς και εμείς είμαστε, δεν θα βγουν παραέξω, I promise.

Good!! Και αφού βρέθηκα για "3η" φορά με καμμένη οθόνη στο λάπτοπ, αφού μέχρι σήμερα το δάκρυ-ρυάκι συνεχίζει ακάθεκτα να κυλάει στο μάγουλο, αφού το μάτι έχει γίνει τούμπανο από τη χάλια ανάλυση της hp, συνεχίζω με νύχια και με δόντια (+ το χέρι χωμένο καλά στη τσέπη) να ελπίζω και σε καλύτερες μέρες και οτι κάποια στιγμή το μαρτύριο με την εξερεύνηση και τα μπινελίκια για τα vista, θα φτάσει στο τέλος και θα γυρίσω στο παλάτι των xp.

Όλη μου τη ζωή την κρατάω καλά κλεισμένη και κλειδωμένη στα συρτάρια μου. 4 βιβλία, το τελευταίο κάνει τη διαφορά. Ψάχνω το χρονικό του υπολογιστή και συνεχίζω να κλαίω με το παράπονο "γιατί πάντα σε μένα". Ναι ξέρω, όλα έχουν ημερομηνία λήξης, αλλά πως γίνεται μια γαμημένη κάρτα να κρατάει ένα ΜΟΝΟ χρόνο και μετά να μένω με τα τρία μου. (σκούζα αλλά είμαι 2 καφέδες και το νεύρο έτοιμο να ξεσπάσει).

Σαν χθες (οκ, το 'χεσα), 23-10-06, χαμογέλαγα σαν μπέμπα που της έδιναν ένα γλυφιτζούρι. Το κράταγα στα χέρια μου, ναι, ήταν μεταχειρίσμενο 6-7 μήνες, αλλά δεν με ένοιαζε.. Τώρα ήταν δικό μου. ΧΑ!

03-05-07 το πρώτο μπλακ αουτ.. Τι έχει το μωρό? Καμμένη οθόνη. Καλά να πάθεις Εύη. Το τσάκισες το κακόμοιρο με τα ατελείωτα ξενύχτια, τότε που έπαιζες diablo.. Για να μην ξεχάσω οτι πριν γίνει το κακό, 2-3 μέρες, είχες περιλούσει το πληκτρολόγιο με ζεστό – γαλακτομπούρεκο καφέ. Ήρθε η ζάχαρη και έκατσε σ'όποια πλακέτα βρήκε εύκαιρη.

Βολεύομαι με έναν πύργο. Του εγκαθιστώ χίλια δυο προγράμματα και αυτό συνεχίζει να τρέχει ρολόι. Το κτήνος!! Ώσπου… 04-12-07, ξαναπαίρνω το μωρό στα χέρια μου, με καινούργια κάρτα οθόνης, καινούργιο πληκτρολόγιο και καινούργιο player.

07-01-08 ξανά μάνα τα ίδια… Τι έχει το μωρό? 2η φορά καμμένη οθόνη.. Μά πότε σκατά πρόλαβε σε ένα μήνα? Κι όμως.. Αν και την πλακέτα έτυχε να τη δω σε ντεκόρ με φυσσαλίδες και χάρτινο σκληρό κουτάκι τύχαινε να είναι μεταχειρίσμενη..

Δεν αργεί πολύ να σκάσει το βρισίδι, έτσι μετά από 2 μέρες, 09-01-08 το μωρό είναι έτοιμο για λειτουργία με 'ολο'καίνουργια κάρτα αυτή τη φορά.

05-01-09 αυτή τη φορά, έπειτα από ένα χρόνο δίχως αναστατώσεις, γυρνάω σπίτι η καλή σου και πριν προλάβω να βάλω κάτι μπριζολάκια να βράσουν η οθόνη αρχίζει να τρεμοπαίζει.. Καθέτους ήθελες? Κουκίδες ήθελες? Όλα τα έβλεπες με φόντο αυτή τη μαυρίλα.. Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου.. ΤΙΠΟΤΑ! Πουτάνα να μου λένε το έκανες το κακόμοιρο.. Δεν κατάλαβα να ορίωμαι εγώ!! Αυτός είναι ο λόγος που τους λες φορητούς υπολογιστές.. ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΙ!! Αν ήθελα στάσιμο την είχα την επιλογή μου. Στη συγκεκριμένη όμως ΔΕΝ ΘΕΛΩ!!

Γι'αυτό ελάτε τώρα να συμπάσχουμε όλοι μαζί, γιατί τα νεύρα μου δεν είναι καλά τελευταίως. Και η υπομονή μου εξαντλείται… και έχω ακόμα μέλλον ως την Παρασκευή, Θεού θέλοντος… Τις ευλογίες σας!!

Τσιγάρισμα τις φτερούγες (ή και μπούτια), με 2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα, 2-3 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες, 1 κόκκινη πιπεριά ψιλοκομμένη, λάδι, αλάτι, πιπέρι και αρκετή ρίγανη. Προσθέτουμε και μια κουταλιά μουστάρδα, αν έχουμε.

Αφού ψιλοκοκκινίσουν ρίχνουμε μπόλικο μαιντανό.

Και έπειτα (σαν να κάνουμε σούπα) γεμίζουμε ώς πάνω το τσουκάλι και το καπακώνουμε.

Το κοτόπουλο είναι ικανό να ρουφήξει όλο το νερό, αφού βράζει σε χαμηλή θερμοκρασία για αρκετή ώρα. Στο τέλος αφήνει το ζουμί του το οποίο ταιριάζει απόλυτα με το κριθαράκι ή το ρύζι.

Καλό Μήναααααα!!! Το γλυκό ήρθε και έδεσε με το πρωινό ζώδιο… Ναι, τα πιστεύω. Είπε κανείς το αντίθετο? Προσπάθησα να κρυφτώ και να γίνω ένα μη μου άπτου ποταμάκι? Αμ δεν!! Ναι, είμαι αργόσχολη και δυστυχώς δεν έχω με τι άλλο να ασχοληθώ παρά μόνο με αυτό : "το κοινωνικό μου status, οι συναναστροφές και η περιέργεια για τον κόσμο είναι σημαντικότερα από την ήρεμη και μοναχική ζωή". Ναι, θα πράξω ανάλογα..

Ανεβάζω τα pancakes και την συνταγή!

3/4 φλυτζάνια γάλα
2 κ.σ λιωμένο βούτυρο
1 αυγό
1 φλυτζάνι άσπρο αλεύρι
2 κ.γ μπέικιν πάουντερ
2 κ.σ ζάχαρη
1/2 κ.σ αλάτι

Βουτύρωμα το τηγάνι (φτάνει ένα κομματάκι για 20 pancakes)

Y.Γ, αν δεν έχετε σκοπό να τα φάτε στη στιγμή, θυμηθείτε μετά, να τα ξαναζεστάνετε για να λιώσει το βούτυρο στο εσωτερικό τους. Περιχύνετε με ότι λογής συρόπι, μαρμελάδα, μερέντα θέλετε. Επίσης γίνονται με λιωμένο τυρί και μπέικον, κοινώς αλμυρές.

Μου περίσσεψε μπόλικος κιμάς χθες από τους κεφτέδες. 300gr αλατισμένη γέμιση με τα σκόρδα, τα κρεμμύδια της και τους μαιντανούς της πάγωνε στο ψυγείο. Ήταν κρίμα να πάει αδικοχαμένη. Ποιος νοήμων θα την πετούσε. Έφτιαξα μπιφτέκια φούρνου με επιπλέον ρίγανη και μια κούπα ελαφριά σως κέτσαπ, μουστάρδας.. Οι εικόνες δεν με δικαιώνουν όμως.

Το μεσημέρι θα αφοσιωθώ στη λεμονόπιτα, αν καταφέρω να μαζέψω τα υλικά. Για την Παρασκευή προορίζω μπουτάκια κοτόπουλου με λαδορίγανη και για πρωινό Σαββάτου pancakes.

Ναι, είμαι ψωνάρα και λατρεύω να φτιάχνω πιάτα για λογαριασμό μου και για τα μούτρα που αγαπώ… Αναμένω blenheim για το καλημέρα μου. Kisses!

Όλοι κουτσοί στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα σου λένε… Γράφει πουθενά το κούτελο μου όμως ότι προσφέρω απλόχερα ελεημοσύνες?? Ποιός ο λόγος λοιπόν να μαζεύεται το κάθε τσουλί (sic, όπως διάβασα σε σχόλιο της Belua) και να μου ζητάει τα πιο απίθανα πράγματα?? oeo? {απλός, σχολιασμός αναφέρεται σε προσωπικά δεδομένα, nothing more}

Ξαναμπήκα στην κουζίνα. Βασικά στην κουζίνα ήμουν τόσο καιρό απλά δεν έφτιαχνα τίποτα ουσιαστικό. Έκατσα και βρήκα συνταγές, έκανα και κάποιες παραλλαγές, και? voila, δημιούργησα το 1ο τετράδιο να 'χω να το δείχνω στα παιδιά μου, στα εγγόνια μου και στα δισεγγονά μου. (αμήν Παναγιά μου)

Το ξανασκέφτηκα και  πριν αρχίσω μανιωδώς να ξεπαστρεύω  λεμόνια  (προσεχώς λεμονόπιτα), αποφάσισα να επιδείξω και να πηδήξω την τέχνη μου σε ζυμαρικά και κιμάδες. Μάζεψα από χθες τα υλικά. Σήμερα απλά έτρωγα την  ώρα μου στο μάρκετ προσπαθώντας να ανακαλύψω τη διαφορά μεταξύ μαιντανού, άνηθου, σέλινου.

Anyway, το αποτέλεσμα με δικαίωσε.. Έτσι θέλω να πιστεύω δηλαδή.

Φιογκάκια με κεφτεδάκια και σάλτσα σκόρδου-μαιντανού..

Running through the monsoon

«Προτιμώ να γυρίζω στο φεγγάρι και να λέω ευχαριστώ σ’ένα μπουκάλι μ’αλκοόλ 40%. Στη μοναξιά μου να φτιάχνω παραμύθια με κόσμο, να ρίχνω ψίχουλα, μη χάσω το δρόμο»

Κάποτε μου άρεσαν αυτοί οι στίχοι, ό,τι είχε να κάνει με low-bap.. Συνηθίζα να τραγουδώ λόγια που με μετέφεραν σε μια διαφορετική ζωή που θα ’θελα να ζω. Παραμύθια μαγικά.. Μου άρεσε να κλείνομαι στην τότε Εύη. Να μην ακούω κανέναν, να κάνω του κεφαλιού μου.. Να κλειδώνομαι σε ένα δωμάτιο (συνήθως το δικό μου), να έχω τέρμα τη μουσική (πλήρης αδιαφορία για το ποιος άλλος βρίσκεται στο σπίτι) και να πετάω αντικείμενα στους τοίχους περιμένοντας να ακούσω τον ήχο του σπασμένου…

Μια φάση που λίγο πολύ, όλοι την έχουμε περάσει.. και όσο το σκέφτομαι, είμαι σίγουρη πως θα υπάρξουν κι άλλες, κι άλλες.. με διαφορετικό λόγο η κάθεμια.. Κι όμως όλα είναι τόσο διαφορετικά πλέον..

Δεν φταίει το ότι μεγάλωσα, ούτε το ότι σταμάτησα να ακούω αυτή τη μουσική για τις αντίθετες σκέψεις μου, του τότε με το τώρα.. Ωρίμασα τόσο πρόωρα, κι αυτό το σπίτι αντί να το νιώθω απόλυτα δικό μου, μου φαίνεται τόσο ξένο.. Και κάθε νέα Χριστούγεννα μια διαφορετική σκατομελαγχολία από τα παλιά..

Δεν μπορώ να θυμηθώ ποια ήταν η τελευταία φορά που μας είδα όλους μαζί. Κι όσο και να βάλω το μυαλό μου κάτω και να σκεφτώ είμαι σίγουρη πως τα χρόνια έχουν περάσει. Σας είδα ξανά μαζί, δεν θα ντραπώ να το πω.. «Υποκρισία» και πραγματικά λυπήθηκα. Ίσως να είμαι και λάθος. Ο καθένας θα ήθελε να βρίσκεται αλλού εκείνη τη στιγμή, αλλά απλά δεν μπορούσε. Για σένα δεν είμαι και απόλυτα σίγουρη. Για εκείνον όμως ναι.. Φαινόταν!! Γι’αυτό δεν έμεινα.. Σας αγαπάω, αλλά για ποιον λόγο να υποκριθώ και εγώ? Σαν για ακόμα μια φορά να ΜΗΝ συμβαίνει απολύτως τίποτα..

Πάντως οκει, στον φετινό απολογισμό θα γράψω τα καλύτερα λόγια. Πως ήμουν πολύ καλό κορίτσι, πως διέπρεψα στα επαγγελματικά και με την αξία μου κέρδισα και δεύτερη season, πως δεν πήρα ούτε ένα κίλο, αντίθετα μάλιστα έχασα άλλα δέκα, πως πανηγυρικά κατάφερα και έκλεισα και τον 4^ο χρόνο μες τα μέλια και στα συρόπια, πως, πως, πως, άντε και του χρόνου..

For the record, η φετινή 25^η Δεκέμβρη είναι η πρώτη φορά που με βρήκε εκτός Αθήνας, και ναι είμαι περήφανη που μπόρεσα και έπεισα άτομα για αυτήν την ‘εκδρομή;’, τάζοντας χίλια δυο πράγματα (no matter). Πέρασα καλά? Ναι πέρασα.. άσχετα αν κυκλοφορούσα με γυαλιά, καταραμένοι φακοί επαφής!!! (Ναι είμαι κομπλεξικό, so?), άσχετα αν ήμουν κουκουλωμένη πρωί-βράδυ με το μπουφάν, (καταραμένα ανύπαρκτα καλοριφέρ), άσχετα αν στο ένα χέρι ήταν ένα τσιγάρο και στο άλλο 20 τραπουλόχαρτα (νέα μόδα του Θανάση),  άσχετα αν το μόνο που μασουλούσα ήταν σοκολατάκια, γαριδάκια, σογκοφρετάκια (ποια Σάσα φταίει?)..

Anyways, την εξέλιξη των διακοπών την περίμενα με ένα σπασμένο πόδι, αφού κάποιοι κατέληξαν στην ιδέα ότι μια εξόρμηση στην Αράχωβα θα μας έκανε καλό.. Προτίμησαν όμως να το ακυρώσουν και να με αφήσουν να περπάταω  και αυτήν την εβδομάδα και με τα δύο μου πόδια. Tips για σκι, εννοείται πως μου είναι χρήσιμα αυτή τη στιγμή…

Και κάπου εδώ, [ξέρω είναι αργά, αλλά το να βγάλω τα ρούχα από το πλυντήριο είναι απαραίτητο], αποχαιρετώ με θερμές ευχές για χαρούμενες γιορτές. Το πότε θα ξαναγράψω άγνωστο αν και αναρωτιέμαι μήπως αντί για πόδι θα τα προτιμότερο να μην έχω χέρι.. Όπως και να ‘χει, 
                              Merry Christmas honeys