|
|
Welcome to Athens Voice blogs. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!
Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι θυμάσαι από μας·
τι θυμάσαι απ’ όλα αυτά τα χρόνια. Αν θυμάσαι το πώς γνωριστήκαμε, αν θυμάσαι
έστω και κάτι πέρα από τις αδρές λεπτομέρειες που υπήρξανε ανάμεσα μας…
Θυμάμαι πως σε συμπάθησα από την πρώτη
στιγμή, πως πίστεψα στο ειλικρινές σου χαμόγελο με τη μια. Στο κάτω – κάτω
ήμουν παιδί. Είχα το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα να βασίζω τη συμπάθεια μου στο
χαμόγελο του άλλου. Καμιά φορά μου φαίνεται απίστευτο: σε ξέρω 13 χρόνια!
Μερικούς από τους πιο καλούς μου φίλους τους ξέρω λιγότερο!
Θυμάμαι πως ήθελα να μη χάνω μάθημα σου.
Και πως με ένοιαζε μονάχα η δική σου γνώμη κι ας ήξερα πως δεν θα άκουγα ποτέ
διθυράμβους. Δεν ήθελα ποτέ διθυράμβους, δεν ήθελα ποτέ να είμαι η καλύτερη.
Ήθελα να είμαι η ξεχωριστή σου…
Θυμάμαι πως την επόμενη της κηδείας του
Κώστα είχα έρθει να σε βρω. Ότι σε περίμενα καθισμένη στα σκαλιά της παλιάς
πολυκατοικίας στην Όλγας. Και πως ανεβήκαμε πάνω κι έψησες ελληνικό καφέ σκέτο
–πάντα σκέτο- και με ρώτησες γιατί είμαι λυπημένη. Δε θυμάμαι αν σου απάντησα,
θυμάμαι μόνο ότι κοντά σου αισθανόμουν καλύτερα, ότι ο πόνος που ένιωθα μέσα
μου γινόταν λιγότερο απελπιστικός. Θυμάμαι ότι ένιωθα να με καταλαβαίνεις κι
ότι δεν ήταν ανάγκη να μιλάω. Ότι μπορούσα απλά να στέκομαι εκεί, μαζί σου, απέναντι
σου και να αισθάνομαι ασφαλής. Δε θυμάμαι αν στο έχω πει ποτέ.
Κι ακόμα θυμάμαι που με μάλωνες για όλους
μου τους γκόμενους! Γι’ αυτούς που σου έλεγα (Θυμάσαι τον κακομοίρη το Στέφανο;
Εγώ 15 αυτός 22! Σου φάνηκε μεγάλη η διαφορά ηλικίας -χα, ειρωνεία- και με
συμβούλεψες σοβαρά-σοβαρά να χωρίσω.) και γι’ αυτούς που δε σου είπα ποτέ
τίποτα και τους καταλάβαινες επειδή δεν διάβαζα, επειδή προσωρινά έχανα το
μυαλό μου. Κι εσύ μου έβαζες τις φωνές κι εγώ θύμωνα και στεναχωριόμουν – ήθελα
να βάλω τα κλάματα. Και μια φορά που είχες πει στη μαμά μου ότι έπρεπε να μου έχει
σφίξει τα λουριά πιο νωρίς – ότι με είχε αφήσει πολύ λάσκα κι ότι χρειαζόμουν ένα
χέρι ξύλο!
Κι άλλα χιλιάδες λεπτομέρειες! Το μυαλό
μου έχει αυτή την καταπληκτικά άχρηστη δυνατότητα να συγκρατεί μικρά κομμάτια
του παρελθόντος σχεδόν αναλλοίωτα, καλά τακτοποιημένα στο πίσω μέρος του!
Η αλήθεια είναι πως σου είχα τεράστια αδυναμία.
Πως δεν ανεχόμουν κανέναν να πει κουβέντα για σένα, κανέναν να πει τίποτα λιγότερο
από το ότι είσαι ο καλύτερος. Και τότε και μετά, όταν τέλειωσα το σχολείο. Θυμάσαι
την πρώτη φορά που βγήκαμε; Νόμιζα ότι θα χρειάζεται να εφευρίσκω θέματα για να
μη βαρεθείς κι όμως μιλούσαμε ασταμάτητα για ώρες και ώρες! Κι ύστερα μου βρήκες
την «ποδηλάτισσα»! Και το είχα θεωρήσει τόσο προφητικό… Κι ακόμα θυμάμαι πως
περπατούσαμε στην παραλία και πως είχα εσκεμμένα απομακρυνθεί γιατί ένιωθα την ένταση
και αισθανόμουν ανίκανη να τη χειριστώ. Ακόμα.
Κι ύστερα; Ένα χρόνο μετά; Ο κόσμος ανάποδα!
Θυμάσαι; Θυμάσαι που έλεγες «Θα περιμένω τη Ζωή στο σπίτι της Ελπίδας»;
Θέλω να ξέρεις δε μετανιώνω για τίποτα.
Κι αν το είπα κάποτε ήταν γιατί ήθελα να σε πληγώσω. Γιατί ήθελα να αισθανθείς όσο
προδομένη αισθάνθηκα.
Ύστερα τα κάναμε σαν τα μούτρα μας, έτσι
δεν είναι; Δεν κατηγορώ κανέναν πια, ούτε εσένα, ούτε εμένα, αν και κάποτε μας κατηγόρησα
πολύ και τους δύο. Βλέπεις τότε ήμουν μικρή, δεν μπορούσα να καταλάβω πως δύο άνθρωποι
που νοιάζονται τόσο πολύ ο ένας για τον άλλο είναι δυνατόν να φέρονται τόσο ηλίθια.
Τόσο ανώριμα. Τόσο ανώφελα. Χρόνο με το χρόνο μας δίνω ελαφρυντικά, τόσο για
πριν όσο και για μετά. Κυρίως για μετά. Χρόνο με το χρόνο υπολογίζω διαφορετικά
την αξία κάποιων πράξεων, μεταφράζω διαφορετικά το νόημα κάποιων λέξεων. Χρόνο με
το χρόνο αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζονται λίγο-λίγο κι άλλοι
που γνωρίζονται από πάντα.
Θυμάμαι πολλά μικρά κι άλλα τόσα μεγάλα.
Κι ακόμα θυμάμαι πως μέσα σ’ όλα αυτά τα χρόνια, παρά τις μικρές στιγμές της σκληρής,
παιδιάστικής εκατέρωθεν εγκατάλειψης, ήξερα πάντα πως ήσουν εκεί για μένα. Πώς
αν πραγματικά σε είχα ανάγκη θα ήσουν εκεί, δίπλα μου. Κι εγώ θα αισθανόμουν
κοντά σου την ίδια ασφάλεια που ένιωθα από τότε που ήμουν ένα θρασύτατο, φωνακλάδικο
κοριτσάκι.
Ξέρω πως δεν θα συναντηθούμε πριν να φύγεις.
Μη ρωτάς πως το ξέρω. Καταλαβαίνω. Τόσος λίγος χρόνος, τόσα πολλά να ειπωθούν.
Δεν είμαι καλή σ’ αυτά κι εσύ είσαι ακόμα χειρότερος.
Ο χρόνος ήταν πάντα η πιο μεγάλη απόσταση,
στο έχω ξαναπεί.
Εύχομαι να βρεις όσα ψάχνεις. Εύχομαι να
είσαι ευτυχισμένος. Κι ακόμα εύχομαι να με θυμηθείς να σου λέω πως η ευτυχία είναι
κυρίως μια απόφαση, είναι κυρίως μια στάση ζωής. Είναι πια καιρός να την πάρεις
αυτή την απόφαση, καιρός να συνειδητοποιήσεις ότι σου αξίζει. Εύχομαι όλα όσα εύχεσαι
κι ένα παραπάνω. Εύχομαι να πιστέψεις στον εαυτό σου όσο πιστεύω εγώ σε σένα.
Καλό ταξίδι.
Τρέχω από το πρωί μέχρι το βράδυ, κάνω τα πάντα χωρίς στην ουσία να κάνω τίποτα, δουλεύω όλη μέρα αλλά παρόλα αυτά δεν έχω μία…
οκ.
Στο λιγοστό ελεύθερο χρόνο ή για την ακρίβεια στο χρόνο που κλέβω από τον ύπνο μου, τρέχω να προλάβω φίλους κι αγαπημένους, να μην παραπονεθεί κανείς, να μην παραμεληθεί κανείς.
Εν τέλει, οι μόνιμα παραμελημένοι είναι αυτοί που πάντα συγχωρούν τα πάντα…
Η αγαπημένη φίλη Χρύστα μου έστειλε το παρακάτω:
What is that? (Τι είναι αυτό;) 2007 from MovieTeller on Vimeo.
Καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Υ.Γ.: Την προηγούμενη Τετάρτη αποχαιρετήσαμε τον αγαπημένο Δήμο. Πατέρα καλής φίλης, καλό άνθρωπο, γελαστό, αισιόδοξο και αιώνια νέο. Πριν απο την κηδεία έγινα ντίρλα: ανάμεσα στους καφέδες που έφτιαχνα, ήπια τόσο κονιάκ που με έπιασαν νευρικά γέλια. Τα μοιρολόγια μου φαινόντουσαν αστεία κι ακόμα πιο αστείες μου φαινόντουσαν δυο κυρίες με άθροισμα ηλικίας κοντά στα 190, οι οποίες έδιναν την αίσθηση επαγγελματιών στον τομέα "κηδεία". Είχα την αίσθηση ότι ο Δήμος τα έβλεπε όλα αυτά και γελούσε με την ψυχή του… Τέλος πάντων, εγώ φέρθηκα "απρεπώς". Συνέχισα να πίνω κονιάκ, αν και είμαι σίγουρη ότι ο Δήμος θα προτιμούσε τσίπουρο.
Σκατά.
…όπως λέμε καταστροφικό, ηρεμιστικό, χιουμοριστικό, ρομαντικό και άλλα.
Τρίτη και 13 σήμερα. Άμα είσαι ανάποδος, σαν εμένα, διαλέγεις την πρώτη "γρουσούζικη" μέρα του νέου έτους να ανεβάσεις καινούριο post! Στα κομμάτια κι η γρουσουζιά! Εγώ θα ευχηθώ! Ότι μπορεί να ευχηθεί κανείς για έναν καινούριο χρόνο! Πιο πολύ εύχομαι υγεία, που έλεγε και η γιαγιά μου και την κορόιδευα και την έλεγα κοινότυπη. Αλλά δεν ήταν κοινότυπη, ήταν σοφή.
Οπότε εύχομαι υγεία. Και μετά εύχομαι καλά μυαλά. Μυαλά πιο ανοιχτά, πιο έξυπνα, πιο δημιουργικά, με περισσότερη φαντασία. Με περισσότερες θετικές σκέψεις, με λιγότερες κακές σκέψεις. Και αισιοδοξία. Όση μπορεί να έχει κανείς στους καιρούς που ζούμε…Και τέλος, ειλικρινέστατα και χωρίς καμία πρόθεση ειρωνείας, εύχομαι περισσότερο και καλύτερης ποιότητας σεξ. Προς όλες τις κατευθύνσεις. Καθότι αποδεδειγμένα βοηθάει. Να ξελαμπικάρει ο εγκέφαλος, να φύγουν οι προαναφερόμενες κακές σκέψεις, να φύγουν οι σκέψεις γενικώς. Άρα το εύχομαι σε όλους και σε μεγάλες ποσότητες. Να λαμβάνεται επί 8ώρου βάσεως, πριν τα γεύματα και τον ύπνο (σαν αντιβίωση ένα πράμα…).
Έχω κάνει THN αποτοξίνωση. Είπα πως δε θα ανοίξω το pc για 5 μέρες και έγιναν 15. Στην αρχή ένιωσα τύψεις, ένα ελαφρύ στερητικό, ένα τρέμουλο στα ακροδάκτυλα. Στην αρχή. Μετά επαναπροσδιορίστηκα και το ξέχασα. Τελικά υπάρχει και ζωή χωρίς…
Και φυσικά τώρα δεν μπορώ να επανέλθω στην πραγματικότητα…Πλήρης αποδιοργάνωση, πλήρης αστάθεια!Ε, και?
Ακόμα:
έκατσα κι έκανα απολογισμό του 2008 και working plan του 2009. Κάνω κάθε χρόνο, είναι παλιά συνήθεια: κάθε χρόνο καταφέρνω να εκπλήξω τον εαυτό μου με το πόσο έξω πέφτω στα σχέδια μου, πόσο υπέροχα διαφορετικά γίνονται όλα, από αυτό που είχα εγώ στο μυαλό μου!Χα! Με περιγελώ ετησίως και διασκεδάζω!
Ο απολογισμός μέτρησε:
τα χειρότερα οικονομικά μου ever,
τα περισσότερα ταξίδια ever (έστω και για δουλειά),
καινούριες σπουδές από το πουθενά (ένα PhD, έναν Ευρωπαϊκό πολιτισμό, άντε να δούμε…)
τον πιο απροσδόκητο έρωτα, την πιο άσχετη στιγμή…
καλά είναι λέω.
Το working plan δεν το έχω προς ανακοίνωση-άμα το κάνω θα γελάσει κι ο κάθε πικραμένος.
Αυτά.
Στέλνω φιλιά κι ευχές.
Προσπαθώ να κρύψω το "ότι να 'ναι" μου αλλά δεν κρύβεται με τίποτα!
Χα!
Οπότε βάζω και τραγουδάκι εποχικά άσχετο.
Αλλά μ' αρέσει!
Τα έχω παίξει…
όπερ σημαίνει, θέλω να δηλώσω παραίτηση και
από τις δύο δουλειές και να πάρω τα νησιά…
Θα τα γράψω όλα στα φρύδια μου και θα ανοίξω
ταβέρνα.
Και τα πτυχία μου δε θα τα βάλω στον τοίχο,
όχι.
Θα τα βάλω μπουρλότο να ησυχάσω…
Δουλεύω με ευρωπαίους.
Τον «πολιτισμό» μου μέσα δηλαδή.
Δεν τους καταλαβαίνω τους ανθρώπους το
παραδέχομαι…
Ίσως είμαι απολίτιστη.
Ίσως φταίει η παραπάνω δοσολογία
ανατολίτικου γονιδίου.
Δεν ξέρω.
Μέχρι τις 3 μέρες συναναστροφής, όλα καλά.
Μετά τους βαριέμαι αφόρητα.
Κι ύστερα μου τη δίνει διότι σε αυτό το
αστείο με την Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε κι εμείς
σαν κι αυτούς.
Ότι είμαστε ισότιμοι! Χα!
Ότι τα πράγματα εδώ λειτουργούν όπως στην
υπόλοιπη Ένωση! Χα, χα!
Αλλά παρόλα αυτά πληρωνόμαστε λιγότερο.
Καθότι ο εργατομήνας αποτιμάται το ίδιο κι
εδώ και στη Γερμανία.
Μόνο που εγώ πρέπει να κάνω την ίδια δουλειά
σε 2 μήνες, ενώ ο Γερμανός σε 8.
Είναι μάλλον που είμαστε πιο έξυπνοι και
πιο δουλευταράδες… Χα, χα, χα!
Κι ακόμα μου τη δίνει το ύφος τους.
Έτσι επειδή είμαι στριμμένη. Αϊ στα διάλα
πια!
Δεν είμαι καλά, το παραδέχομαι.
Έχω να δω Σαββατοκύριακο από τις αρχές Νοέμβρη.
Επειδή η προθεσμία είναι στις 23.
Ποιος βάζει προθεσμία 2 μέρες πριν από τα
Χριστούγεννα;
Κι εγώ γιατί κάθομαι και τραβάω κουπί σαν
το σκλάβο στη γαλέρα ενώ έχω να δω πληρωμή από το Μάρτιο;
Διότι του μέσου Ευρωπαίου του καλύπτει την
καθυστερημένη πληρωμή το Ίδρυμα στο οποίο εργάζεται.
Εγώ όμως δουλεύω στην Ελλάδα, οπότε τα ευκόλως
εννοούμενα παραλείπονται και τα δυσκόλως αγνοούνται…
Οπότε για να τη βγάλω καθαρή βρήκα και δεύτερη
δουλειά.
Στη μαύρη νύχτα που λέει κι η μάνα μου ωρυόμενη…
Καθώς δεν άντεχα παραπάνω από 10 ώρες
μπροστά στον υπολογιστή τη μέρα.
Οπότε τώρα με έχει φάει και το ξενύχτι!
Αλλά τώρα τα έχω παίξει.
Επίσημα.
Και δεν μπορώ να πάω και στο γραφείο.
Γιατί στο πανεπιστήμιο έχει κατάληψη, τώρα
που σταματήσανε να το καίνε…
Όσο καιγότανε πήγαινα.
Άμα είναι να σε βρει θα σε βρει, λέω.
Δε με κάψανε αυτή τη φορά. Χα!
Αλλά τώρα έχουν βάλει λουκέτο κι εμένα με έχει
φάει το άγχος.
Καθώς η προθεσμία συνεχίζει να είναι στις 23.
Χα, χα!
Τα φρύδια μου θα πάρουν και τα έχω και
βγαλμένα!
Θα τα παρατήσω όλα σου λέω.
Και θα πάω να ανοίξω ωραιότατη ταβέρνα,
παραθαλάσσια…
Θα τηγανίζω κεφτεδάκια και πατατούλες!
Θα ανοίγω φύλλο για πιτούλες!
Και θα τα κουτσοπίνω με τους πελάτες μου!
Ή και μόνη μου! Χα, χα!
Καλύτερα να πάω από κύρωση ύπατος, παρά από
άγχος.
Αυτά.
p.s.1: Που θα πάει,
θα ξημερώσει 23… κι ότι γίνει μετά.
p.s.2: Μου τη δίνει
που καθώς έγραφα αυτό το post ένιωθα τύψεις που χάνω χρόνο.
p.s.3: Από κάτω
τραγουδάκι υπέροχα ερωτικό, βαθιά αγαπημένο. Για να μην ξεχνάμε και τις προτεραιότητες
μας σ’ αυτή τη ζωή.
I just want you to know
who I am.
Κάποτε, όταν όλα αυτά θα έχουν τελειώσει, όταν πια θα γλείφουμε καινούριες πληγές, όταν θα χειροκροτάμε καινούριες νίκες, κάποτε, μέσα στις καμένες, γκρίζες πόλεις, ανάμεσα στο πλήθος των χαμένων ανθρώπων, κάποτε, θα συναντηθούμε και πάλι.
Κάποτε. Τα βλέμματα μας θα συναντηθούν για μια στιγμή αδιάφορα, κατόπιν έκπληκτα. Για λίγο δε θα μπορώ παρά να είμαι πέτρινη. Για λίγο δε θα μπορείς παρά να είσαι ένοχος. Ύστερα όλα θα χαθούν. Μέσα σε λίγες στιγμές θα πούμε για τα χρόνια που πέρασαν χωρίς μια λέξη, χωρίς μια κίνηση. Θα χαμηλώσω τα μάτια για να μη δεις ότι δακρύζω, θα σε κοιτάξω για μια τελευταία φορά και θα γυρίσω να φύγω. Κι εσύ θα μ'αφήσεις να φύγω πρώτη, θα σταθείς για μια στιγμή μονάχα παραπάνω να με κοιτάς να απομακρύνομαι. Κάποτε.
Ύστερα ποτέ πια.
Ακούω όλες αυτές τις μέρες ορισμούς και ερωτήματα. Γιατί και πως. Τι έφταιγε, τι συμβαίνει, ήταν ο μπάτσος ψυχάκιας, είναι η κυβέρνηση άχρηστη; Θα πάμε σε εκλογές; Είναι προσωπική ή συλλογική ευθύνη; Πρέπει ή δεν πρέπει να υπάρξουν πολιτικές κυρώσεις; Ποιοι είμαστε και που πάμε; Quo vadis γαμώ την τρέλα μου γαμώ…
Ακούω και ακούω. Κι από αυτά που ακούω κοντεύουν να μου πέσουν τα αυτιά. Τι σόι παιδί ήταν ο Αλέξανδρος και τι σόι μπάτσος ήταν ο μπάτσος. Ποιος βγήκε να φωνάξει και ποιος όχι, γιατί βγήκαν και γιατί δε βγήκαν. Ποιος τα έκαψε και ποιον δείρανε. Ποιά μαγαζιά κάψανε και ποιες τράπεζες. Και γιατί. Ποιοι ήταν αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να κάνουν πλιάτσικο. Γιατί η αστυνομία ήταν ανύπαρκτη για ώρες, γιατί τους άφησε να τα κάψουνε. Ήταν ή δεν ήταν προβοκάτσια. Κάψανε μόνο μεγάλες αλυσίδες ή και μεροκαματιάριδες ανθρώπους. Τι είναι επανάσταση και τι αντίσταση. Αν επαναστατούμε ή αν οχι. Αν αντιστεκόμαστε ή αν όχι. Αν ο βλάκας θα κυρίξει τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης! Αν θα πέσει η κυβέρνηση, αν θα πάμε σε εκλογές. Κι αν ναι, ποιος θα βγει. Κι αν βγει τι θα κάνει. Ακούω κι ακούω. Ακούω ευθύνες προς όλες τις κατευθύνσεις, φωνές, οργή. Ακούω ανθρώπους να επικροτούν τις φωτιές και τα σπασίματα κι ανθρώπους να τα καταδικάζουν. Ακούω -τους χειρότερους απ' όλους- αυτούς που δεν επικροτούν, αλλά κατανοούν γιατί, αυτούς που όλο αυτό το βρίσκουν "λογική και αναμενόμενη αντίδραση".
Ακούω κι όπου βρίσκω νόημα ανοίγω διάλογο. Καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα, εδώ και χρόνια. Το ανθρώπινο είδος είναι ανάξιο να μάθει από τα λάθη του, είναι ανίκανο να εξελίξει τον εαυτό του.
Η κοινωνία είναι αυτή που δημιουργεί δολοφόνους, η κοινωνία είναι που συντηρεί τις συνθήκες για να διαπράξουν φόνο, η κοινωνία είναι αυτή που δημιουργεί το ρατσισμό, τις ανισότητες, το σαφρό σύστημα, τη διφθαρμένη διακυβέρνηση. Η κοινωνία είναι που ευννοεί τους λίγους και θάβει τους πολλούς. Η κοινωνία είναι που προωθεί την ημιμάθεια, τις εύκολες λύσεις, τον αριβισμό, την αναξιοκρατία.
Αλλά κοινωνία δεν είναι οι άλλοι. Κοινωνία είμαστε εμείς. Εγώ, εσύ, η μάνα μου, ο γκόμενος μου, ο μανάβης μου, ο καθηγητής μου, ο εργοδότης μου και ο γείτονας μου κι ο δικός σου γείτονας κι η δική σου μάνα κι η μάνα του παραπέρα. Και δε μπορεί κανένας να απαιτεί απο την κοινωνία να γίνει καλύτερη αν δεν γίνει ο ίδιος πρώτα καλύτερος. Η άθροιση των μονάδων δημιουργεί το σύνολο, όχι η διαίρεση του συνόλου τη μονάδα. Εκτός να αποδεχτούμε το γεγονός ότι είμαστε πρόβατα. Ότι μας πάνε οι "βοσκοί" όπου θέλουν. Ενίοτε και στο σφαγείο…
Δε μπορείς να απαιτείς από την κοινωνία να γίνει καλύτερη όταν βάζεις μέσο για να μη πάει ο γίος σου φαντάρος στα σύνορα, όταν τάζεις ψήφους για να βρεις μια θεσούλα στο δημόσιο, όταν ρουφιανεύεις το συνάδελφο σου για να ανέβεις, όταν κάνεις τα στραβά μάτια στην αδικία που γίνεται μπροστά σου επειδή δεν έχει αρπάξει φωτιά ο δικός σου κώλος, όταν δε σηκώνεσαι για να κάτσει η γριούλα στο λεωφορείο, όταν πετάς τα σκουπίδια σου από το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου, όταν κοιτάς πως να κλέψεις και πως να αρπάξεις. Δεν μπορείς να κοιτάς την πάρτη σου μια ζωή και να απαιτείς να αλλάξει η κοινωνία επειδή φώναξες μαζί με 99.999 άλλους σε μια πορεία. Δε μπορείς να απαιτείς ουσιαστικές αλλαγές όταν αντιδράς και αντιστέκεσαι μόνο όταν είσαι μέρος του πλήθους. Η αντίσταση, αυτή η αντίσταση που φέρει αλλαγές, που θα κάνει τον κόσμο καλύτερο μέρος, είναι αυτή που γίνεται κάθε μέρα, συνειδητά. Αντιστέκεσαι όταν αρνείσαι να γίνεις σαν τα μούτρα του μπάτσου που σκότωσε το παιδάκι, όταν αρνείσαι να ενστερνηστείς τον παραλογισμό του, όταν αρθρώνεις απέναντι σε όλους αυτούς που σε ταίζουν κουτόχορτο επιχειρήματα και πράξεις, πράξεις καθημερινές, πράξεις συνεχείς. Αντιστέκεσαι όταν δε βάφεις τον εαυτό σου με ένα χρώμα για να εξυπηρετήσεις τα συμφέροντα σου, όταν μορφώνεσαι, όταν ενημερώνεσαι, όταν σκέφτεσαι και δε κοιμάσαι όρθιος. Δεν αντιστέκεσαι όταν καις. Όταν καις γίνεσαι όργανο και εξυπηρετείς συμφέροντα ενώ νομίζεις ότι επαναστατείς…
p.s.: ρώτησα προχθές 6 διαφορετικά άτομα, ηλικίας απο 23 ως 52 αν ξέρουν πως λειτουργεί η "ενισχυμένη αναλογική" και μου απάντησε ένας από τους έξι!!! πως είναι δυνατόν να αλλάξει κάτι στο σκηνικό αυτής της χώρας, όταν δεν ξέρουμε με τι εκλογικό σύστημα εκλέγουμε τους "αντιπροσώπους" μας, μη χέσω; πως γίνεται να απαιτούμε αλλαγές όταν δεν ξέρουμε ούτε τα δικαιώματα μας, ούτε τις υποχρεώσεις μας; αν δεν εξελιχθούμε εμείς, πως διάολο θα εξελιχθεί η κοινωνία;
Ένας άνθρωπος, χίλια πρόσωπα. Χίλια πρόσωπα
Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο.
Δε θα πάω στην πορεία. Δεν θα αφήσω τον εγκέφαλο μου να μουδιάσει μπροστά στα κανάλια και τα παράθυρα. Δεν θα ακούσω τους ίδιους και τους ίδιους να λένε στα παράθυρα τα ποιηματάκια που έχουν μάθει τόσα χρόνια απέξω.
Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο.
Παρόλα αυτά σήμερα στο Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης έγιναν "επεισόδεια". Όπως ήταν γνωστό ότι θα γίνουν εδώ και μια εβδομάδα. Διότι ήταν γνωστό. Γιατί ακουγόταν στους διαδρόμους. Διότι λέει κάτι άτομα που κρύβονται πίσω από την ταμπέλα "αναρχικοί" θα πάνε να δείρουνε κάτι άλλα άτομα που κρύβονται πίσω από μια ταμπέλα "Πανσπουδαστική". Κάποιοι άλλοι που κρύβονται πίσω από άλλες ταμπέλες , "ΠΑΣΠ", "ΔΑΠ", κ.α., θα πάνε να καταθέσουνε στεφάνι αλλά άμα κάτσει θα ρίξουνε κι αυτοί μερικές ψηλές. "Σε ποιους;" ρωτάω αφελώς. "Σε όποιον τύχει!" ακούω την απάντηση να έρχεται αβίαστα. Προσπαθώ όσο μπορώ να μη συναναστρέφομαι ηλίθιους. Αλλά όσο κι αν προσπαθώ δεν τα καταφέρνω.
Φόρος τιμής στους ανθρώπους που ματώσανε για να μπορούμε να περπατάμε με το κεφάλι ψηλά. Χα!
Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο.
Παντού τσιτάτα. Το Πολυτεχνείο, η μόνη επανάσταση σε αυτή τη χώρα για την οποία μπορούμε να έχουμε άποψη, θέλει άλλα 15 χρόνια να γίνει ιστορία. Γιατί λέει ο ιστορικός για να είναι αντικειμενικός θέλει 50 χρόνια απόσταση από τα γεγονότα. Αλλά μέσα σε 50 χρόνια, η αλήθεια, η όποια αλήθεια, ξεθωριάζει και χάνεται. Κι οι άνθρωποι που βρέθηκαν στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή την καρπώνονται, τη σφετερίζονται και την αλλάζουν για να τη πασάρουν μετά όπως τη γουστάρουν. Την επαναλαμβάνουν κάθε χρόνο σαν να είναι καραμέλα. Μας την φτύνουν κατάφατσα κι εμείς την τρώμε.
Αντί να γιουχάρουμε. Αντί να γυρίσουμε την πλάτη μας.
Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο.
Ντρέπομαι για τη γενιά μου, με μένα μέσα. Δεν πάω στην πορεία. Αρνούμαι. Δεν πιστεύω ότι μια πορεία, μια φορά στο χρόνο θα αλλάξει κάτι. Δεν πιστεύω στις συνήθειες. Στον τρόπο που κατευνάζουμε τις ενοχές μας και την επαναστατικότητα μας βγαίνοντας να φωνάξουμε μια φορά στο τόσο, επετειακά. Δεν πιστεύω ότι κανείς ακούει αυτή τη φωνή, νομίζω ότι είναι για τα μάτια του κόσμου. Αλλά πάλι αυτή είναι η άποψη μου και δεν γουστάρω να την επιβάλλω σε κανέναν.
Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο.
Οι άνθρωποι που χάσανε τη ζωή τους αυτή τη μέρα δεν χρειάζονται φόρο τιμής από κανέναν. Αυτοί πολέμησαν. Τραγούδησαν. Ενώθηκαν. Κατάφεραν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους. Αυτά για τα οποία πολέμησαν όμως; Ντρέπομαι για τη γενιά μου. Ντρέπομαι γιατί είμαστε αγράμματοι, ανιστόρητοι, βολεμένοι, γαντζωμένοι στα κόμματα. Ντρέπομαι που νομίζουμε ότι μπορούμε να καθαρίσουμε το χρέος μας με μία πορεία. Το χρέος μας απέναντι στην ιστορία αλλά πιο πολύ το χρέος μας απέναντι στους εαυτούς μας.
Καθώς παραμυθιαζόμαστε με την ψευδαίσθηση της ελευθερίας κι αποκοιμίομαστε τον υπέροχο ύπνο μας…
Μετά από πρόσκληση της Eliaz (κι επειδή είμαι σούργελο και σε κάτι τέτοια δεν μπορώ να πω όχι…), ψάξιμο στο τεράστιο φωτογραφικό χρονοντούλαπο του πατέρα μου κι αρκετές ώρες προσπάθειας για να αποφασίσω ποιές από τις χιλιάδες παιδικές φωτογραφίες πρέπει να διαλέξω, να το αποτέλεσμα:
Είμαι, δεν είμαι 30 ημερών…καθώς όμως γεννήθηκα κατακαλόκαιρο πήγα και διακοπές, πήγα και για μπάνιο!!! Εδώ οι ευτυχισμένοι και ανυποψίαστοι γονείς (οι οποίοι δεν ξέρουν ακόμα τι τους έλαχε να πάθουν) και το βρέφος όλο απορία και θαυμασμό (μικρό ήμουν ακόμα, δεν ήξερα…).
Κάποιο καιρό αργότερα – θέλω να πιστεύω σε περίοδο αποκριάς και όχι έτσι απλά για να γελάσουμε – πάω να βρω τον κακό το λύκο. Η φορεσιά αυτή έχει υπάρξει καθοριστική στη ζωή μου, καθώς από τότε δεν έχω πάψει να τον ψάχνω…
"Τέλειωνε πατέρα με τη φωτογραφία να ορμήξουμε στην τούρτα…". Όπως είναι ολοφάνερο, διατηρούσα από τόσο δα σκατό ερωτικές σχέσεις με το φαγητό – μια σχέση ζωής θα έλεγε κανείς! Έχει γυαλίσει το μάτι μου, όπως φαίνεται στο ντοκουμέντο – προφανώς στη θέα της τούρτας!
Για κάποιο λόγο που δεν συγκρατώ, το φορεματάκι με τα λέλουδα ήταν το αγαπημένο μου εκείνη την εποχή. Ευτυχώς το γούστο μου άλλαξε κι έτσι γλιτωσαμε τα έξοδα της ευθανασίας…
Και τέλος μια αμφάς, λιγάκι ντροπαλή. Μ' αρέσει αυτή η φωτογραφία γιατί ξεγαλάει… Λες "τι γλυκό παιδάκι…". Χα, χα έχω να δηλώσω!
Παροτρύνω τους προσκληθέντες που βρήκαν "δικαιολογίες" να το ξανασκεφτούν! Το ψάξιμο ήταν που είχε την περισσότερη πλάκα.
Αντε και καλό Σου-κου να έχουμε…
|
|
zoitisthalassas